Een groot deel van het (schijnbare) leven van Rosemarijn Roes (1954) stond in het teken van persoonlijke groei en het zoeken naar het ultieme leven. In haar werk hield ze zich bezig met intuïtieve ontwikkeling en ouder-kindrelaties.
Maar ergens wist ze dat ‘werken aan jezelf’ niet het antwoord was. Het moest iets simpels en eeuwigs zijn, iets zonder oefeningen. Toen ontmoette ze Tony Parsons. Zijn boodschap resoneerde, al duurde het nog vele jaren voordat het ‘ik’ er op een dag niet meer was, en ook de gave van het intuïtief weten compleet wegviel. Rosemarijn woont met haar man in Amsterdam. Ze geeft bijeenkomsten over non-dualiteit in binnen- en buitenland.