Anne Bancroft schreef vele boeken, waaronder Woorden van Boeddha. Ze woont in Engeland en in 2015 schreef ze: ‘Nu ik 92 ben, kijk ik met veel interesse naar de manier waarop mijn hersenen werken. Er veranderen dingen. De belangrijkste verandering is de neiging om terug te kijken naar het verleden. Daarbij voel ik veel spijt over de domme en schadelijke dingen die ik ooit deed. Maar je schuldig voelen over iets wat je 60 jaar geleden hebt gedaan, is natuurlijk zinloos en ik probeer mijn hersenen dan ook duidelijk te maken dit los te laten en me weer terug te brengen naar het heden.’

‘Een goed, maar in eerste instantie vreemd advies kreeg ik van de mystica Theresa van Avila. Ze zegt: “Ik vraag niet van jullie dat je grootse en wonderbaarlijk overpeinzingen hebt, maar ik vraag jullie om te kijken, meer niet”.’

Van deze woorden leert Anne Bancroft dat ze bijna nooit werkelijk contact maakt met de (uiterlijke en innerlijke) dingen die ze ziet, doordat er altijd concepten en voorstellingen in de weg staan. Ze leert echt kijken, ook naar haar spijt. Hierdoor ‘heb ik nog wel spijt over dingen uit het verleden, maar ik voel me er niet langer door gebonden. Terwijl ik deze zaken afzonderlijk bekeek, kon ik ze loslaten. Op de een of andere manier voelde dit als een eerbetoon aan het leven zelf. Alsof er en wonder op ons wacht wanneer we onze overtuigingen over hoe de wereld is loslaten en zonder oordeel kijken naar wat er is.’